Oferujemy noclegi w Łomiankach, zajrzyj na naszą stronę https://PokojewLomiankach.pl i wynajmij dla siebie pokój.
A A A

KSYLOKAINA

Ksylokaina jest lekiem przeciwarytmicznym, należącym do grupy II (15). Lek ten z uwagi na szybkie działanie i niewielką toksyczność znalazł szerokie za­stosowanie w walce z ostrymi arytmiami komorowymi, stwarzającymi doraźne zagrożenie. Ksylokaina tylko nieznacznie upośledza kurczliwość mięśnia ser­cowego i przewodzenie przedsionkowo-komorowe i śródkomorowe, Zalety te czynią z ksylokainy lek bezpieczniejszy od podobnego w budowie amidu pro­kainy, zwłaszcza w świeżym zawale serca. Ksylokaina jako lek przeciwarytmiczny stosowana jest głównie drogą do­żylną. Działanie jednorazowej dawki utrzymuje się zaledwie kilkanaście minut. Podtrzymywanie uzyskanego działania wymaga podawania ksylokainy w cią­głym kroplowym wlewie dożylnym. W ustroju ksylokaina jest szybko rozkła­dana, głównie w wątrobie. Tylko ok. 20% podanej dawki opuszcza ustrój drogą nerkową. Główne wskazania do leczenia ksylokaina stanowią: uporczywa ekstrasy-stolia komorowa i częstoskurcz komorowy (53, 59, 94, 92). Dane piśmiennictwa (40, 44) oceniają skuteczność ksylokainy w ekstrasystolii komorowej na ok. 80%, w częstoskurczu komorowym na ok. 90%. Nasze własne doświadczenia z tym lekiem nie są jednak tak optymistyczne. W arytmiach przedsionkowych skuteczność ksylokainy jest niewielka (15). Leczenie ksylokaina osoby dorosłej należy zacząć od dożylnego podania ok. 100 mg leku, w celu uzyskania terapeutycznego stężenia we krwi. W przy­padkach gdy konieczne jest podtrzymanie działania przeciwarytmicznego przez dłuższy czas, bezpośrednio po podaniu dawki wstępnej należy rozpocząć kroplo­wy wlew dożylny ksylokainy z szybkością 1—3 mg/min (zmieszanie 500 mg ksylokainy z 500 ml 5% roztworu glukozy daje roztwór o zawartości 1 mg w ml; roztwór taki należy podawać z szybkością 20—60 kropli/min). Podczas kroplowego wlewu ksylokainy chorego należy monitorować elek­trokardiograficznie, co umożliwia regulowanie szybkości wlewu zależnie od uzyskanego działania przeciwarytmicznego. Nie należy przekraczać szybkości 3 mg/min, z uwagi na niebezpieczeństwo przedawkowania. Jeżeli ta szybkość wlewu nie zapobiega nawrotom arytmii, należy zastąpić wlew ksylokainy in­nym środkiem. Jako środek zapobiegający zaburzeniom rytmu w świeżym zawale serca ksylokaina może być podawana także domięśniowo, tym sposobem bowiem udaje się również uzyskać poziom terapeutyczny leku we krwi (61, 102). Uzy­skanie terapeutycznego stężenia ksylokainy we krwi wymaga wstrzyknięcia 300 mg ksylokainy (3 ml 10% roztworu), najlepiej w mięsień naramienny. Daw­ka ta pozwala uzyskać działający poziom leku (1,2 mikrograma/ml) po upływie 10—15 minut po jego wstrzyknięciu. Działanie dawki jednorazowej utrzymu­je się około 90 min (102). Ten sposób podawania ksylokainy znajduje zasto-wanie w sytuacjach, kiedy nie można podać ksylokainy w kroplówce dożylnej, np. podczas transportu chorego do szpitala. Postępowanie to może zabezpie­czyć chorego przed groźnymi zaburzeniami rytmu serca, jak arytmie komoro­we i migotanie komór. W badaniach doświadczalnych na zwierzętach wyka­zano, iż ksylokaina podnosi tzw. próg migotania komór (7, 45). Donoszono o znamiennym zmniejszeniu częstości migotania komór u chorych ze świeżym zawałem serca otrzymujących ksylokainę zapobiegawczo w kroplowym wle­wie dożylnym w dawce 2—2,5 mg/min (6). Przedawkowanie ksylokainy, zwykle z powodu zbyt szybkjego wlewu kro­plowego, powoduje pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego i może wy­zwolić napad uogólnionych drgawek, jak w napadzie padaczkowym. Powikła­nie to obserwowaliśmy 3-krotnie. Natychmiastowe przerwanie wlewu zwykle wystarcza dla opanowania powikłania dzięki szybkiemu metabolizmowi ksylo­kainy w ustroju. U osób wrażliwych terapeutyczne dawki ksylokainy mogą powodować za­wroty głowy i parestezje.