A A A

ŁÓŻKO CHOREGO

Ogromne znaczenie zarówno dla samego chorego, jak i dla ułatwienia jego pielęgnowania ma odpowiednie łóżko. Najwygodniejsze i najlepiej przystosowane do pielęgnowania w przewlekłej chorobie jest takie, jakiego używa się w szpitalach: skonstruowane jest z metalowych części, podstawę materaca stanowi elastyczna fiatka druciana. Jeżeli takie łóżko znajduje się w domu. należy je przeznaczyć dla chorego nawet w przypadku, gdy do tej pory korzystał z innego sprzętu, np, z pozornie wygod-niejszego i bardziej eleganckiego tapczanu. Zaletą takiego łóżka jest jego odpowiednia wysokość, dzięki czemu chory nie ma zbytnich trudności, kiedy — mogąc jeszcze samodzielnie siadać i wstawać — zechce przejść do ustępu czy umywalni; dzięki tej wysokości osoba pielęgnująca nie musi się zbytnio pochylać nad leżącym przy udzielaniu mu pomocy. W wolną przestrzeń pod łóżkiem można w razie potrzeby wsunąć mały taboret lub stoliczek, potawić na podłodze miednicę łub basen. Ścielenie takich łóżek, nawet przy chorym bezwładnym, przychodzi bez większego trudu. Łóżko takie jest lekkie, łatwo można je przesuwać, jeżeli zachodzi potrzeba dojścia do chorego od jakiejkolwiek strony. Poręcze łóżka, zwłaszcza gdy mają pręty, mogą służyć do zaczepiania urządzeń pomocniczych, np. służących chorym do unoszenia się i siadania. Przewiązawszy gruby sznur, taśmę tapicerską, albo też podwójnie złożoną długą taśmę bandaża do poręczy w nogach łóżka, możemy choremu skonstruować „lejce-dźwig", trzymając które może się podnieść. Taśmę taką możemy również zawiązać na dogodnej wysokości wzdłuż całego łóżka od poprzeczki wezgłowia do poręczy poprzecznej w nogach. Tego rodzaju umocowanie taśmy jest nawet wygodniejsze dla chorego od „lejc". Dzięki uwiązaniu z dwóch stron taśma jest stale napięta i nie spada z łóżka na podłogę. Zaletą łóżka typu szpitalnego jest nadto łatwość utrzymania go w czystości, łatwość jego dezynfekowania. Jeżeli jednak łóżkiem takim w domi, nie rozporządzamy, przeznaczamy dla chorego łóżko domowe, w miarę możności jak najbardziej zbliżone w konstrukcji do szpitalnego. Musi być ono odpowiednio wysokie i niezbyt szerokie, mieć oparcia od strony głowy i nóg nadające się do przymocowania na nich lejc taśmowych. Trzeba raz jeszcze podkreślić, że najbardziej nied igodne dla chrego i opieki pielęgniarskiejsą tak rozpowszechnione obecnie tapczany: nie mają oparć, są obudowane do podłogi — co utrudnia osobie pielęgnującej dostęp do chorego; trudno je utrzymać w czystości, a w razie przemoczenia przez zanieczyszczających się chorych trwała wyściółka materacowa tapczanu po prostu gnije. Wygodne łóżko dla chorego powinno mieć, podobnie jak leżaki, urządzenie, pozwalające na unoszenie wezgłowia tak, aby poduszki pod głową chorego dawały się ułożyć na dowolnej wysokości. Same bowiem poduszki, na-