A A A

Uaktywnianie ruchowe chorego

Uaktywnianie ruchowe chorego odbywa się etapami. W pierwszym etapie stosujemy masaże kończyn, zwłaszcza dolnych, wielokrotnie je przy tym na przemian zginając i wyprostowując. Trzeba to oczywiście robić ostrożnie i tylko po uprzednim zezwoleniu lekarza. Ostrożność bowiem jest konieczna, ponieważ u niektórych długo bez ruchu leżących chorych mogły się w żyłach kończyn wytworzyć nicdostrzeżone stany zapal-no-zakrzepowe, które pcd wpływem masażu lub niepożądanych ruchów łatwo się mogą zaostrzyć i pogorszyć. Trzeba brać również pcd uwagę stopień usztywnienia stawów, którego nie wolno na siłę pokonywać, aby nie doprowadzić do dodatkowego uszkodzenia. W drugim etapie (w kilka dni później lub nawet równolegle z pierwszym etapem) polecamy choremu, aby wykonywał samodzielne ruchy kończyn zaczynając od ruchów dłoni i palców oraz ruchów stóp, a następnie przechodząc do ruchów zginających i wyprostnych w stawach łokciowych, kolanowych i biodrowych. Ruchy te można mu początkowo ułatwiać przez bierne zginanie kończyn dolnych w stawach kolanowych i biodrowych, pozostawiając własnym siłom chorego czynne wyprostowywanie' kończyn. W dalszych etapach sadzamy chorego na fotelu, oczywiście, najpierw mu w tym pomagając, później nalegając, aby robił to samodzielnie. Na końcu przyuczamy go do chodzenia ze wspieraniem się na osobie towarzyszącej, później do chodzenia samodzielnego ze wsparciem się na lasce lub na posuwanej przed sobą barierce czy poręczy krzesła, wreszcie do chodzenia samodzielnego — bez pomocy.